Cost cutting

Ναι οκ, πάλι χαθήκαμε. Το πρόβλημά (μου) με το είδος του blogging¹: που κάνω είναι πως χρειάζεται αρκετό χρόνο, διάθεση και -όσο και να μη φαίνεται- αποθέματα φαιάς ουσίας.

Επίσης κάθε ποστ χρειάζεται μια υποτυπώδη θεματολογία, αλλά σ’ αυτό θα κάνω μια έκπτωση αυτή τη φορά. Πάμε χύμα και βλέπουμε.

Οι τελευταίοι μήνες κύλησαν ομολογουμένως, πολύ όμορφα για το ποντίκι. Για πρώτη φορά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η αλλεργία μου ήταν σε αρκετά human-friendly επίπεδα. Όσοι/ες δεν έχετε, ίσως δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο μαλακία είναι να σ’ αρέσει τόσο η άνοιξη και να μην μπορείτε να μυρίσετε ΤΙΠΟΤΑ από το Φλεβάρη ως τον Ιούλη.

Ήταν ωραία όμως γιατί έπαιξαν και πολύ δυνατά lives. Το πιο γαμάτο απ’ αυτά ήταν στις 9 του Μάη, όταν έλαβε χώρα στην Αθήνα μία απ’ τις πιο ιστορικές συναυλίες που έχει δει η πόλη, ταυτόχρονα με ίσως το μαζικότερο LARP festival που έχει διοργανωθεί². Και φυσικά αναφέρομαι στο live των Atmosphere. Δεν κρατάω σκορ, αλλά άνετα δεύτερο καλύτερο της ζωής μου, μετά τους Massive Attack³ το 2024.

Σε άλλα νέα, ξεκίνησα για τρίτη φορά το the wire. Τις προηγούμενες φορές το είχα αφήσει πολύ σύντομα, όχι φυσικά γιατί δεν γαμάει, αλλά για λόγους που σχετίζονται με την ψυχολογική μου κατάσταση και το συνεπακόλουθα μειωμένο attention span.

“Ποντίκι, πώς βλέπεις το the wire;” σας ακούω να σκέφτεστε. Ως τώρα το σετάπ μου έμοιαζε ως εξής:

• Random τηλεόραση
• Εξωτερικά ηχεία
• Τίμιο tv box της xiaomi
• Mullvad vpn
• Stremio με torrentio plugin

“Μα αυτό είναι παράνομο” ξανακούω κάποιους να σκέφτονται. Εσείς συγκεκριμένα, να φύγετε απ’ την ιδιοκτησία μου.

Εδώ εξηγούσα οτι είμαι υπέρ της πειρατείας, υπό προϋποθέσεις. Λίγο μετά έγραφα πως δεν θα διαφήμιζα το VPN που χρησιμοποιώ. Υπάρχει λοιπόν μια πολύ μεγάλη (και κάπως βαρετή) συζήτηση περί πνευματικών δικαιωμάτων, κατακερματισμού της τέχνης στις πλατφόρμες, ιδιοκτησίας vs ενοικίασης δικαιωμάτων streaming κλπ.

Δεν θα μπω σ’ αυτό, για να μην εκτροχιαστούμε τελείως και γιατί δεν έχω πλήρως διαμορφωμένη άποψη, απλά θα πω πως αν δεν έπεφτε ακριβό στο budget μου, θα προτιμούσα να αγοράσω αυτό. Αν σας ενδιαφέρει αυτή η πληροφορία, έχω γενέθλια τον Νοέμβρη.

Το θέμα είναι όμως οτι το torrentio μερικές φορές (σπάνια) τρώει σκαλώματα και δεν βρίσκει streams, οπότε σε μια στιγμή παραφροσύνης πήρα HBO MAX με μόλις 15.99€ το μήνα. Καλώς ή κακώς, η ταχύτητα και η ευκολία με τους υπότιτλους που δίνουν οι πλατφόρμες είναι ασύγκριτη. Την ίδια στιγμή όμως σκέφτηκα και πως έχω ξεπεράσει κατά πολύ τα χρήματα που είμαι διατεθειμένος να δίνω μηνιαία σε συνδρομές δεξιά-αριστερά.

Cost cutting#

Φτάνοντάς το εδώ που ήθελα εξ αρχής, και χωρίς να είμαι σίγουρος για το πόσο καιρό θα κρατήσω τη συνδρομή στο HBO, αποφάσισα να μειώσω τη διαρροή χρημάτων σε λοιπές συνδρομές. Κατέβηκα πακέτο στη συνδρομή μου στο playstation network (έτσι κι αλλιώς τελευταία τη χρησιμοποιώ πολύ αραιά) και ακύρωσα τη συνδρομή μου στο spotify.

Οι λόγοι για το τελευταίο ήταν οι ακόλουθοι:

1. Το spotify είναι στη λίστα του BDS Όχι οτι υπάρχει “ηθική” κατανάλωση στον καπιταλισμό. Αν η Νίκος Cola έφτανε να πάρει τη θέση της Coca Cola, πάλι “ανήθικες” πρακτικές θα χρησιμοποιούσε, οπότε δεν θεωρώ το μποϊκοτάζ σοβαρό τρόπο αντίστασης. Δεν “ψηφίζουμε με τα πορτοφόλια μας”, είμαστε εργάτες κι εργάτριες και έχουμε πιο αποτελεσματικούς τρόπους αντίστασης. Το να ξέρεις όμως οτι τα 10κάτι ευρώ σου το μήνα δεν χρηματοδοτούν (απευθείας) επιστήμη για τον θάνατο, είναι ένα προσωπικό, μικροσκοπικό “αγαμήσου”.

2. Χρησιμοποιώ το vivi για μουσική στο κινητό και νομίζω πως ταιριάζει αρκετά με τις απαιτήσεις μου σε ποιότητα κλπ χωρίς κάποιο κόστος. Είναι εφαρμογή ανοιχτού κώδικα, free (as in free beer) και “πειρατικός” client για το youtube music. Δεν είναι κάτι που προτείνω απαραίτητα.

3. Δεν προτείνω το vivi (ή αντίστοιχες λύσεις/πατέντες) απαραίτητα, γιατί με νοιάζει οι μουσικοί να πληρώνονται. Και αυτό δεν με ενδιαφέρει για τον Jay Z ή τον Bono⁴, αλλά για τους εργάτες της τέχνης. Αυτούς/ές που θέλουν και θέλω να μην είναι ντελιβεράδες από το πρωί ως το απόγευμα, να κλείνουν κανα dj set και να γράφουν μουσική στον -όποιο- ελεύθερο χρόνο τους.

Τέλος πάντων. Εδώ κανονικά θα υπήρχε μια ανάλυση για το πως πληρώνονται οι καλλιτέχνες, τι παίζει με τις πλατφόρμες, τι παίζει με τον καπιταλισμό της πλατφόρμας in general κοκ, αλλά επειδή αυτό το κομμάτι μου καθυστέρησε το ποστ πάνω από μια εβδομάδα θα καταλήξω απλά στα συμπεράσματα. Blog post θέλω να γράψω, ούτε διατριβή επάνω σε πράγματα που δεν έχω άμεση επαφή, ούτε βιβλίο επάνω σε πράγματα που έχω άμεση επαφή.

Στηρίξτε τους καλλιτέχνες που γουστάρετε. Πηγαίντε στις συναυλίες τους, αγοράστε το merch τους (ίσως η πιο βασική πηγή εσόδων), αγοράστε τις φυσικές κυκλοφορίες τους και χρησιμοποιήστε τες. Όταν δεν πρόκειται για φυσικό μέσο, προσωπικά προτιμώ την λογική του bandcamp: πληρωμή μία φορά, επιλογή για pay what you want, κατέβασμα αρχείων σε όποια ποιότητα προτιμά ο κάθε χρήστης. Αν σας έπεισα, σημειώστε αυτές τις ημερομηνίες και κάντε μια γύρα να ενισχύσετε.

Αυτά για σήμερα. Για αύριο, η απάντηση είναι κάπως μεγαλύτερη και περνάει μέσα από τον εργατικό έλεγχο στις πλατφόρμες, στα datacenters και πάει λέγοντας. Απευθυνθείτε στα σωματεία σας και στις οργανώσεις που τα κινητοποιούν προς τη σωστή κατεύθυνση.